Driekoningen

Driekoningen

Het is 6 januari. Het kasteel is verlaten. Ik zit alleen, met mijn hart bonkend in mijn keel, aan de houten keukentafel te staren naar de verkleurde plekken op de bakstenen muur. Ooit hingen hier schilderijtjes, foto’s misschien, van de bewoners. Van de uitverkorenen. Zij hebben geweten wat mij nu te wachten staat. Zij hadden de antwoorden op mijn vragen. Ik ril bij de gedachten dat er geen weg terug is.

Straks gaat het gebeuren. Vandaag is de dag van de openbaring.

Ik zie in gedachten de gezichten van de drie mannen wazig. Vaag, als in een nevel gehuld. Geen van drieën krijg ik scherp. Ze zullen er gauw zijn.

Met trillende handen open ik het raam en voel direct de ijzige wind tegen mijn gezicht slaan. Mijn ogen vullen zich met tranen en het bloed trekt weg uit mijn lippen. Maar de kou ondersteunt mij. Het helpt mijn lichaam te verstarren en mijn gedachten te richten op het verlangen. Ik zal gered worden.

De drie zielen zijn onderweg. Wie zal heersen? Wie laat ik toe?

Er is maar één kroon. Er is maar één kroon. Er is maar één kroon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: