Kerstverhaal

Mijn buurman van 24B

Ik heb hem nooit gezien, alleen geroken. Afgaande op zijn geur wist ik precies waar hij was geweest en waar hij zich bevond.  We woonden op de begane rond in een statig grachtenpand en we deelden de voordeur met erachter een lange gang en hadden een gezamenlijke badkamer, kelder en stadstuin.

Elke ochtend deed ik mijn deur op een kier en rook ik of hij in de buurt was. Zo niet, dan trippelde ik snel de badkamer, die op de gang was, in en deed alsof de duivel op mijn hielen zat de deur op slot. Dan kon ik rustig douchen. Maar wanneer ik weer naar mijn kamer wilde lopen steeg wederom de adrenaline in mijn bloed en herhaalde hetzelfde ritueel. Deur langzaam open, ruiken en rennen.

Wanneer ik hem wel rook en wist dat hij in de buurt was, waste ik mezelf aan mijn aanrecht en wachtte tot de afwezige odeur verried dat hij het pand had verlaten.

Heel soms hoorde ik hem ook. Hij was het soort man dat niet loopt maar zich voortbeweegt. Als een mammoet traag sjokkend over de steppe. In gedachten had ik een voorstelling gemaakt van een soort Lennie uit Of Mice and Men. Groot, log, motorisch onhandig en waarschijnlijk niet bijster intelligent. Behaard ook. Bovenmatig, zodat de beharing als een vacht zijn hele lichaam bedekte. 

Deze fantasie stond in schril contract met de elegante gang met de grote marmeren tegels, de strak gestucte muren en het plafond met sierlijsten en ornamenten.

Eigenlijk waren de gang en de badkamer de enige plekken waar ik op mijn hoede was. Bij mijn weten kwam hij nooit in de tuin en ook in de kelder waar mijn tweedehands racefiets stond heb ik nooit sporen van hem gezien of geroken.

Normaliter ben ik geen angsthaas en zeker niet verlegen. Vaak ben ik de eerste die vol goede moed kennismaakt met een onbekende. Iedere vreemde kan immers je nieuwe beste vriend zijn. Zo heb ik dan ook op de dag dat ik er ging wonen aangebeld om mijn nieuwe buur spontaan de hand te schudden en een basis te leggen voor een prettige buurrelatie. Ik hoorde geschuifel en er brandde licht, maar niemand deed open.

Op sommige dagen wanneer ik ook wat gebrom hoorde of iets dat leek op muziek heb ik het nog een aantal maal geprobeerd. Tevergeefs. Ik praatte mezelf aan dat hij een einzelgänger was die gesteld is op rust en privacy, dat moet je respecteren.

Maar ondertussen werden mijn zintuigen geprikkeld. Ik luisterde extra goed als ik langs zijn deur liep, keek naar zijn post en mijn neus zal zelfs in een paardenstal nog die penetrante geur herkennen.

Niet alleen ikzelf, met mijn bovengemiddelde verbeeldingskracht, had duistere ideeën over dit mysterieuze figuur. Ook mijn vrienden, die op zwoele zomeravonden in de riante tuin naar de vale doeken tegen zijn ramen keken, zetten hun vraagtekens bij mijn buurman. Ze stelden vragen en omdat ik hen het antwoord schuldig moest blijven verzonnen ze zelf de meest absurde verhalen. Op zo’n avond was het speculeren natuurlijk een mooi vermaak. Maar als ik de volgende ochtend, weer nuchter, het geklater hoorde in de douche bekroop mij steeds weer een onheilspellend gevoel.

Het was dat jaar een zachte winter. Op de avond voor kerst besloot ik, zoals ik vaker deed in die tijd, een rondje te gaan fietsen. Even mijn neus in de wind en genieten van alle kleuren lichtjes in de stad. Met een rode oortjes van de frisse wind kwam ik weer thuis en liep gewoontegetrouw naar de kelder. Omdat normaal gesproken de deur een beetje klemde hing ik met mijn volle gewicht aan de deurklink. e176415d0363b775f09d75cd978aab1c
Tot mijn verbazing sloeg het met een klap open en kon ik me nog net vastgrijpen aan de verroeste leuning van de trap.  Net toen 
ik mezelf weer staande had schrok ik plotseling van die zo herkenbare dwalende geur. Even twijfelde ik of ik mijn fiets op de gang zou laten staan maar besloot toch de daling naar de stalling te wagen. Op de tast klikte ik het licht aan en zag niets opvallends. De oude kapstok en de kapotte houtkachel stonden nog precies op dezelfde plek. Toch voelde het anders.

Ik probeerde het gevoel en de alles overheersende geur te negeren en plantte mijn stalen ros tussen de muur en de kachel. Toen viel mijn oog op de voetstappen in het stof. Zeker vijf maten groter dan die van mijzelf. Mijn hart sloeg even over. En hoewel ik langzaamaan misselijk werd van de indringende lucht was ik te nieuwsgierig om terug te gaan naar mijn kamer. Ik volgde de afdrukken en kwam op een plek dat me nooit eerder was opgevallen. Het pleisterwerk van de muur ging er over in afgebladderde houten panelen. Bij één van die panelen leek het alsof de reuzenvoeten hadden stilgestaan. Terwijl ik het hout aftastte merkte ik dat het kouder werd. Er trok een ijzige tocht door de kieren. De rillingen trokken van mijn nek naar mijn rug en ik voelde het kippenvel kietelen over mijn armen.

In één ruk trok ik het stuk hout los en keek in een zwarte tunnel. Toen mijn ogen gewend waren aan het donker zag ik aan het einde van de gang iets glanzen. Het had een rode waas en het leek of er lichtjes fonkelden.

Plotseling belandde er met een ferme klap een reusachtige hand op mijn schouders. Ik draaide me bevend om en keek in de meest guitige ogen die ik ooit gezien had. Ik had geen tijd om de rest de verschijning in me op te nemen want ik werd omver geblazen door een bulderende stem die in mijn oren tetterde:
“ HO HO HO, DAT GAAT ZOMAAR NIET!”. 

Advertenties

7 reacties

  1. Arend

    Leuk!
    Die ga aan mijn kinderen ik voorlezen.
    Thx
    Fijne kerst.
    (Deed me even denken aan “What’s hè building, van Tom Waits”)
    Arend

    • Ha, Arend, wat leuk! Jij ook relaxte dagen en dank voor je muziektip!

  2. ongerijmd

    \o/ Prachtig!

  3. Spannend en erg leuk! Leuk dat je weer wat vaker post. Ik hoop dat je dat volhoudt.

  4. Wat een spannend verhaal en aan het einde …..een giller,
    Wat ben je goed bezig.
    Succes, Tante Thea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: