Gewoon een ontspannen stukkie

Omdat ik al zo lang niets meer op mijn blog geplaatst heb, wordt de drempel steeds hoger om iets er op te zetten. Of, ik moet zeggen, maak ik de drempel steeds hoger. Het stukje wat na zo’n lange tijd als eerste verschijnt moet wel ontzettend goed zijn om de leegte ervoor te doen vergeten, maakte ik mezelf wijs. Echter sloeg mijn perfectionisme, mijn drang om iets echt heel goeds te schrijven me volledig lam.

Ondertussen schreef ik wel stiekem dingen. Een column, een vervolg op Poppy en Max en wat liedjes hier en daar. Maar deze blijven steeds weer hangen op mijn bureaublad en zijn elke dag weer een confrontatie met het feit dat ik niets af schrijf. Het is niet goed genoeg.

Nu werd ik 10 minuten geleden wakker uit een soezerij. Een kort half uurtje op de bank om mijn wapperende brein wat rust te geven en de dag met een leeg, of beter gezegd, leger hoofd te starten. En ineens had ik het! Ik moest gewoon een ontspannen stukkie schrijven. Een tralala, falderie faldera stukje. Simpelweg mijn toetsen het werk laten doen en niet nadenken over wat er op het scherm te zien is. De kritische blik uitschakelen en vooral nergens inhoud aan verbinden. Mezelf het zo makkelijk mogelijk maken. Dit is immers een nieuw motto dat ik aan mijn leven heb toegevoegd. En dan bedoel ik niet in totale veiligheid verkeren, maar keuzes maken waarbij ik mezelf niet dwing tot het uiterste te gaan. Het populaire ‘gewoon te zijn’, zonder eisen en oordelen. Wat maakt het immers uit als ik een keer gewoon maar wat schrijf, lekker los wat brabbel?

Sowieso is het eindresultaat nooit een doel voor mij op zichzelf geweest. Het was puur een uitlaatklep. Het uitlaten van mijn gedachten en de spinsels in mijn hoofd.

Ik noemde het ooit ‘gedachten-incontinentie’, maar daar ben ik vrij snel van afgestapt omdat mensen dit een tikkeltje vies vonden. Maar het lekte wel toen. Het lekte elke dag en het voelde goed. Om een of andere reden ben ik het gaan stelpen. Ben ik er doekjes om gaan winden?! Hè, getver, nu ik het voor me zie, snap ik plots helemaal wat voor een troep dat geeft. Eureka! Dat was dus waar ik me in bevond. Een gigantische troep, en puinzooi van woorden, zinnen en ongeuite gedachten. Geen wonder dat ik me af en toe zo bevuild voelde.

Tijd om die klep weer open te gooien en niet te kijken naar wat eruit stroomt. Nu zou ik een bruggetje kunnen slaan naar mijn blog als riool, maar dan ga ik weer die ‘smerige’ kant op. Laat ik het fris en guitig houden. Want dat is wat ik voel na zo’n stroom van woorden die mijn ‘pen’ verlaten. Weer lekker schoon, opgeruimd en ontspannen. Pfiew!

Advertenties

9 reacties

  1. ongerijmd

    👍!

  2. Gemma Kras

    Hoera daar is ze weer…. fris en fruitig.

  3. Piet

    Hèhè, eindelijk weer eens een lekker stukje onzin😀

    • Haha, dank voor je reactie, Piet! Zal mijn best doen meer onzin te gaan knallen. : )

  4. Hartstikke leuk verhaal en zo herkenbaar, Ik ben zo af en toe ook helemaal leeg en denk ik, dat ik geen pen meer op papier kan krijgen.Komt altijd weer goed.
    Succes tante Thea

    • Lieve tante Thea, bedankt voor uw reactie! Ik ben alleen eerder te vol dan leeg.. ; ) Wil dan te veel tegelijk schrijven. Maar inderdaad, het komt altijd weer goed. Liefs!

  5. Ik herken het gevoel en dacht gisteren hetzelfde te als jij hier doet met dit stukje. Ik zie alleen dat het je niet geholpen heeft! Deze post is van juni! En daarna niks…

    • Haha, klopt! Op de een of andere manier komt het er even niet van. Maar vast wel weer een keer. : )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: