Allemaal gestoord

“ Ik ben blij dat mijn zoon niet bij die adhd-er in de klas komt” hoorde ik iemand zeggen toen de groepen van volgend schooljaar bekend waren gemaakt. En ’s avonds op een verjaardag, in een gesprek over het onderwijs, zei een vriend: “ Tja, je wil als docent toch geen stoornissen in de klas”. Van verbazing en lichte verontrusting kwam ik die nacht moeilijk in slaap.

Zijn wij dan zo ‘ongestoord’, vraag ik me af. Waarom plaatsen we iemand met een gedragsdiagnose buiten de ‘normale’ groep? We zijn tegen het hokjesdenken maar toch zetten we personen weg wanneer het om ons eigen hachie gaat. Heeft niet iedereen een eigenschap, dat eventueel uitvergroot, een stoornis zou kunnen zijn? En in hoeverre is dit ‘storend’ voor anderen?

Als ik kritisch naar mijzelf en de mensen in mijn omgeving kijk komt de hele DSM V wel langs gehuppeld. De meeste hebben dat niet eens door of hebben er geen last van. En, misschien wel belangrijker, ánderen hebben er geen erg in of ondervinden geen ongemak van hun ‘rariteiten’. We accepteren dit want ‘zo is diegene nou eenmaal’. We grinniken wanneer Sjaak op de millimeter nauwkeurig zijn telefoon parallel legt aan het streepje van het tafelkleed en in een hoek van 90 graden zijn zonnebril plaatst. Hij weet ook altijd hoe laat de trein gaat. Zo’n vriend wil je erbij hebben. Heel handig.
En we zien vol bewondering hoe Sarah duizend dingen tegelijk doet. We schuiven niet stiekem wat Ritalin in haar gin-tonic, nee, we roemen haar om haar niet te stuiten energie en haar eigenzinnig eclectisch bestaan. Dat ze af en toe de planning van een zorgvuldig georganiseerd uitje saboteert, vergeven we haar.

15200886-gedachten-en-opties--vector-illustratie-van-het-hoofd-met-pijlen

Zo heb ik ook een collega die moord en brand schreeuwt wanneer de nietmachine niet op z’n plek staat. Niet alleen spreekt hij alle afdelingen aan op dit ‘delict’, maar vermeldt ook in de nieuwsbrief dat hij ‘het nu echt in de gaten gaat houden’ en plakt vervolgens aan alle kanten van het apparaat fluorescerende stickers met ‘NIET MEENEMEN’. Je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om dit gedrag te diagnosticeren. Maar niemand doet dat, want iedereen kent Bert. ‘Zo is hij’. Hij is ook degene die je als eerste feliciteert op je verjaardag.
Ook mijn teamleider die zijn mail steevast afsluit met ‘met vreindelijke grot’ wordt niet met de nek aangekeken. Hij is een lichtend voorbeeld voor velen als het gaat om leiding geven. We glimlachen en zelfs de purist knijpt een oogje dicht.

Nu wil ik niet verkondigen dat diagnoses stigmatiseren en niet nodig zijn. Vaak is een vaststelling het begin van een nieuw pad dat bewandeld kan worden. Door de kennis van de kenmerken kan veel onbegrip worden weggenomen. Maar de wetenschap dat er een fijne lijn is tussen mensen met en zonder label, is mijn inziens ook van belang. De behoeften van dat jongetje met adhd zijn niet desastreus anders dan dat van ieder ander kind. En dat meisje met een angststoornis onderbreekt niet vaker de les dan je giebelende buurmeisje. Dat kan volgens mij prima in één klas. Want naast dat ene zijn ze ook dat andere.

Uiteindelijk zijn we allemaal een beetje normaal en een beetje gestoord.

Advertenties

4 reacties

  1. karen morhaus

    Heb me rot gelachen. Altijd Super om weer wat van je te lezen. Xk

    Verzonden met mijn Windows Phone ________________________________

  2. Helemaal mee eens! Mooi stukje!

  3. Sally Mometti

    Toffe blog hoor! Enne… herkende ik mezelf daar nou even? x

    S A L L Y M O M E T T I . N L w e z u l l e n d o o r g a a n

    0 0 3 1 6 2 7 0 6 4 6 7 1

  4. Marie

    Ja, ook dit keer mooie toon en heel herkenbaar!
    Als ik naar mijn tienjarige dochter kijk, op haar school met veel diagnoses, zie ik ook hoe bijzonder het is als kinderen elkaar kunnen zien met hun eigenaardigheden. “Ja Stefano wordt altijd heel boos, maar eigenlijk is hij heel aardig, hij kan er alleen niet zo goed tegen als dingen anders gaan dan anders….” zegt mijn dochter dan over een klasgenoot. Risico van op die manier met jonge kinderen over gedrag praten is misschien wel dat ze vastgelijmd raken in hun gedrag. Stefano mag dus heel boos worden, want we begrijpen hem.
    De lastige vraag is iedere keer, hoe aan de ene kant uitgaan van het feit dat iedereen wel iets geks heeft, maar aan de andere kant erkenning en begeleiding krijgen voor daar waar men zelf echt last van heeft. Mijn gevoel is dat de druk op “normaliteit” groter wordt, met het besef van eigen verantwoordelijkheid, ook voor je eigen geluk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: